MEDITATIE: EEN VRIEND

MEDITATIE: EEN VRIEND

Zo’n virus zorgt ervoor dat velen van ons, maar vooral ouderen, alleen zijn. Er wordt snel boodschappen gedaan in alle vroegte, want dan zijn er nog geen mensen in de winkels. Dan direct weer naar huis en wachten wat de dag verder brengt. Misschien dat één van de (klein)kinderen even langs komt en een tasje met wat boodschappen aan de deurklink hangt. Even zwaaien naar elkaar, maar geen contact zoals we dat gewend waren.
Dit alles terwijl mensen eigenlijk echte kuddedieren zijn. Wij willen en zoeken bewust contact met elkaar.
Als kerkgemeenschap zijn wij ook de weg kwijt. In tijden van angst, geweld en ellende zoeken wij, door de eeuwen heen, elkaar altijd weer op in het huis van God. Om elkaar te ondersteunen, te bemoedigen en ons geloof te delen. Maar zelfs dat kan nu niet!Jezus kende ook die momenten van alleen en verlaten zijn. Hij vraagt zijn discipelen om met hem te bidden en als hij terugkomt, liggen zij te slapen. Als Hij voor zijn rechters en beulen staat, neemt niemand het voor Hem op, wordt Hij verloochend door zijn vrienden, Hij staat alleen. Hangend aan het kruis, helemaal alleen.
En dan Toon Hermans met zo’n klein, fijn en heel mooi versje. “Je hebt iemand nodig……”.

Ja, wij hebben iemand nodig. Dat kunnen woorden van bemoediging zijn die Jezus heeft gesproken, die kun je tot je nemen, maar je bent dan nog steeds lijfelijk alleen. Maar je kunt elkaar wel opzoeken door bij die ander langs te lopen en te kijken of er nog iets nodig is. Dat alles wel op gepaste afstand, maar je ziet naar elkaar om, je kunt even met elkaar praten en contact hebben. Kopje koffie of thee in de tuin, op stoelen met minstens anderhalve meter tussenruimte. Pak de telefoon en bel, spreek en zorg voor elkaar. Onze kerkgemeenschap kijkt naar de ander om en zorgt voor iedereen. Bidden wij voor onze medemens en staan klaar om (on)gevraagd te helpen. Dat moet onze kracht zijn, dat is de boodschap die Jezus ons heeft meegegeven: Zorg voor elkaar en heb het geloof dat na een donkere periode, ook al duurt die wat langer dan gedacht, het licht weer zal gaan schijnen.

Dan zullen de kerkklokken weer over de daken galmen om ons op te roepen bijeen te komen in Zijn huis.

Harry den Arend.
 
terug