DE KLOK IN ONZE TOREN

DE KLOK IN ONZE TOREN
Klokken vind ik eigenlijk onmisbaar. Ze zijn zo karakteristiek voor ons openbare leven. Klokgelui kan echt inspire-ren en aanzetten tot eredienst. Ik beschouw klokgelui zelfs wel als een deel van de eredienst. Want zoals er staat: de klok tracht ons aan te sporen tot heilsgetuigenis. Het heilsgetuigenis begint al met de klank van de klok zelf die ons als voorbijgangers doet beseffen: daar is een kerk en er wordt dienst gehouden, gelezen, gezongen en gebeden.

Wanneer de klok wordt geluid bij het bidden van het Onze Vader kan de klok met zijn mooie klank een diepe ontroering in de bidder zelf teweeg brengen. Wie binnen in de kerk is en tegelijk met het hardop samen bidden zijn gebed ondersteund voelt door de klok kan er diep door geroerd worden: je bidt dit niet alleen voor jezelf of met elkaar maar evenzogoed met en voor de wereld buiten je zelf. Dat maakt dat het luiden vol betekenis is.

Wie buiten loopt of fietst en de klok hoort kan er bij stil staan. Hij kan vermoeden dat er een belangrijk en existen-tieel levensmoment plaatsvindt als een huwelijksinzegening of een afscheid. Of hij kan denken aan het bidden van het Onze Vader of zich opgeroepen voelen om te komen en zijn dagelijks bestaan te laten onderbreken!
Bekend is ook nog de functie waarbij de klokken ook net als vuurtorens bij naderend gevaar werden ingezet om te waarschuwen. De torens en de klokken van zeer oude historische kerken waren zodoende vaak eigendom van de burgerlijke gemeente; ze hadden eveneens een even wereldlijke als edele taak en konden daarmee ook reddend zijn voor mensen in nood, een baken bij ontij!
 
terug